Stigmatisering op mijn werkvloer

In de zomer van 2007 krijg ik een pracht van een baan bij een nieuwe werkgever. Het zal mijn laatste worden.

Ik ga voor een visie-gestuurde organisatie werken. Alle mensen zijn gelijkwaardig en elk mens is uniek. Wat een mooie opmaat naar tien intensieve werk- en privéjaren.

Het zal nog vier jaar duren voordat er bij mij uiteindelijk de diagnose bipolair kan worden vastgesteld.

In die tien jaar tijd werk ik als individueel begeleider en cliëntbegeleider. Voor mijn collega’s is mijn stoornis vaak een last. Veel collega’s begrijpen mij niet. Ze vinden me geen doorzetter.

Mijn schaamte voor het feit dat ik mensen blijkbaar zo tot last kan zijn, is eigenlijk niet op zijn plaats. Mijn stoornis is geen mentale kwestie, maar een biologische.

Foto Andres Lugo-Garza

Dit verhaal over mijn ervaringen op de werkvloer is belangrijk voor mij. Ik wil vooral aandacht en begrip van mijn oude werkgevers, voor medewerkers met een psychisch ziektebeeld.

Stigmatisering op de werkvloer is in mijn ervaringsbeleving een meer besproken thema geworden de afgelopen tien jaar.

Mijn onwetendheid en die van vele ex-collega’s, en het daarmee gepaard gaande gevoel van onmacht, heeft diepe indruk op me gemaakt.

Ik heb me vaak onzeker en kwetsbaar gevoeld. Mijn oude werkgevers hebben mij ook de kans gegeven zelf met creatieve oplossingen te komen.

Bijvoorbeeld door op zoek te gaan naar een onafhankelijk personal coach. Na lang zoeken heb ik haar gevonden. Het mooie van deze jarenlange coaching is dat er inmiddels een vriendschap aan het ontstaan is.

Ik voel dat ik eindelijke afscheid van het pedagogisch werk bij mijn werkgever kan nemen. Door mijn nieuwe schrijverswerk komt ook mijn privéleven weer in balans.

Begrip vormt het centrale thema bij het afscheid. Als er geen wederzijds begrip is, dan is er ook geen respect voor elkaars situatie. Voor begrip heb ik hard moeten knokken.

En toen was daar 2018. Wat een turbulent anderhalf jaar. Zo samen met gezin, vrienden en familie.

Vanaf juni 2017 ben ik gestopt met het werken voor een werkgever. Wat een vrijheid.

Als eigen baas kan ik makkelijker mijn levens- en werkritme vinden. Ik besluit over mijn bipolair leven te schrijven.

Via mijn blogsite en Google publiceer ik artikelen. Met de artikelen en de reacties daarop begint mijn bipolair leven ook een digitale plek te krijgen.

Het vormt een mooie aanzet tot het uitgeven van mijn autobiografie Bipolair, mijn geheim over leven!

Inmiddels leven we in 2022 en geniet ik van mijn Bipolaire bestseller. En zoveel enthousiaste reactie, vooral over de herkenbaarheid van de last die mensen ervaren bij de bipolaire stoornis.

Door de combinatie dynamisch coach en schrijver is het sociale initiatief Het echte luisteren, interviewen via de mail ontstaan, en heb ik mensen mogen begeleiden naar een nog mooiere versie van hunzelf.

Mijn leven moet op de rem

Tot een aantal jaren geleden verloopt mijn leven als in sneltreinvaart. Ruimte en tijd om situaties te verwerken ervaar ik nauwelijks. Laat staan ervan bij te komen. Hoezo op de rem trappen? Ik ben me absoluut niet bewust van het feit dat ik zelf op mijn rem kan trappen. Mijn leven hangt van activiteiten aan elkaar.

Foto Frans Van Heerden

Maar ik vergeet pauzemomenten in te lassen. Ik ben een teaser en pleaser. Als ik echt mijn hart volg en wat minder mijn gedachten mijn leven laat bepalen, dan zie ik beter wanneer iets even kan wachten en wat nu belangrijk is om te doen of laten.

Ik maak mezelf wijs dat ik zoveel doe omdat ik me anders te pletter verveel. Het is leven van het ene uiterste naar het andere, en beide leveren hetzelfde ellendige gevoel van tegenstrijdigheid en niet begrepen worden op. Maar het blijkt in de loop van de tijd dat ik vooral mezelf niet begrijp. Ik zit in een veranderproces maar wil nog te veel controle houden over mijn leven.

Ondertussen voel ik me dusdanig afgestompten verveeld raken dat dat ook mijn privéleven danig beïnvloedt. Ook doordat ik bijvoorbeeld avond na avond naar televisie-programma’s zit te kijken, die voor minstens de helft van de tijd uit zich herhalende reclames bestaat. Mijn geliefde en ik besluiten de televisie de deur uit te doen. Lang leve Netflix en onze laptop. Ik raak weer wat vervuld door inhoud.

Wanneer ik te gespannen ben en me continu zorgen maak over iets of iemand, dan breng ik mijn lichaam in hoogste staat van alertheid. Mijn lichaam wordt zeer gevoelig, en daardoor raak ik makkelijk in paniek. Die angst is voor mij zo ongrijpbaar en eng. Mijn ademhaling wordt te hoog. Ik ga hyperventileren, en er ontstaat een paniekaanval. D

Door deze angstgevoelens lukt mij niets meer. In gesprekken met vrienden blijkt bovendien dat ik met onopgeloste angsten rondloop. Dat ik angst voor de angst heb. Niet genoeg bevestiging krijgen betekent voor mij op den duur een serie opgestapelde onzekerheden.

Foto Mart Production

Die onzekerheden worden angsten. Vervolgens ben ik aan het hyperventileren, kan ik niet meer bij mijn gezonde bron komen en raak ik uitgeput. Dat is een belangrijke reden waarom ik vatbaar ben voor hyperventilatie. Ik leef in een vicieuze cirkel en hol mijzelf ook nog eens uit.

Na lange tijd en door veel oefenen heb ik minder zekerheid nodig van een ander. Zoals mijn beste vriend schrijft: ‘Jouw innerlijke schoonheid behoeft geen zekerheid, die is er gewoon.’ Ik kan genieten van de kassière die opkijkt en glimlacht omdat ze mij weer ziet.

Datzelfde ervaar ik als iemand mij aankijkt. Ik vraag dan regelmatig wat voor leuks die ander heeft meegemaakt. In overleg met mijn vrouw besluit ik ook na 24 jaar te stoppen met het werken in wisseldiensten. Wat een wijs besluit. Ik begin weer rust in mijn lijf te ervaren. Ik word niet meer geleefd door mijn gedachten.

Door alle inzichten die volgen, word ik vrijwel niet meer overvallen door paniekaanvallen. Ik heb wel een extra stuk gereedschap ontwikkeld: minstens tweemaal per dag doe ik een tukkie. Even alles helemaal loslaten.

Meestal ga ik even op de bank liggen. Ik zak dan even tien minuten weg, maar voordat ik echt in slaap val, sta ik op en vervolg mijn weg van die dag. Deze tukkies blijven zorgen voor een natuurlijke rem. Deze onderbrekingen hebben als het ware mijn leven gered. Als ik onder minder spanning sta, dan ervaar ik minder stress…

  • …waardoor mijn angst afneemt
  • …waardoor ik meer dingen zal durven
  • …waardoor ik meer ervaringen opdoe
  • …waardoor ik een voller leven krijg
  • …waardoor ik gelukkiger ben.

Tukkies* ze zouden verboden moeten worden

Tijdens mijn sabbatical krijg ik meer voor elkaar dan op het moment dat ik mijzelf aan het dwingen ben om zestien ballen tegelijk in de lucht te houden. Zo simpel, maar wat een eye-opener.

En wat blijkt uit wetenschappelijk onderzoek naar rust? Als ik werk en rust met elkaar in balans breng, zal dat mijn hele leven veranderen. Het voelt voor mij als een ware missie, me bewust worden van het belang van rust in mijn leven, naast hard werken en gejaagd zijn.

Werk wordt mijns inziens behoorlijk overgewaardeerd. Dit terwijl rust daarentegen vaak als onbelangrijk wordt afgedaan. En niet alleen als onbelangrijk. Het lijkt zelfs wel alsof rust een slechte naam heeft. Rusten overdag is eng.

Stress en overwerk lijkt te worden gezien als een bewijs van ambitie of toewijding aan het werk. En dan wordt rust algauw gezien als iets verdachts of zondigs. Maar minstens zo opvallend is dat ik vooral bij mijn hardwerkende collega’s merk dat rust ook als oninteressant wordt gezien, als iets onproductiefs.

Voor veel mensen is rust een negatieve ruimte die gedefinieerd wordt door de afwezigheid van werk, en niet als iets wat op zichzelf staat en zijn eigen doel en waarde heeft. Zo boeiend, want voor veel werkende mensen is het probleem: wanneer ben je klaar met werken? Nooit toch?

Zeker nu we altijd en overal met elkaar in verbinding staan, is het moeilijker dan ooit om rust te vinden. Daarvoor betalen mijn werkgever, mijn geliefde en ik een hoge prijs. Overbelasting blijkt tot fouten op mijn werk te leiden.

Natuurlijk, op korte termijn mag het misschien zo zijn dat ik veel voor elkaar krijg door voortdurend aan het werk te zijn, maar ik bereik al snel het punt waarop dat minder oplevert dan ik zou denken. Al binnen een paar maanden word ik namelijk minder productief.

*Wat mij betreft is een tukkie een kort ‘onderbrekingsmoment’ van tien tot twintig minuten waarbij ik mijn ogen dichtdoe. Ik lig of zit dan op een rustige plek.

Hierdoor krijgen mijn lichaam en geest even rust. De tuk vermindert mijn spanning en stress en voelt goed voor mijn gezondheid. Na het doen ervan ben ik meer geconcentreerd en maak ik minder snel fouten.

Mijn productiviteit neemt significant toe. Eerst een emotie toelaten om vervolgens LOS TE LATEN zijn mijn favoriete toverwoorden.

Foto Ron Lach

Mijn eerste liefde

Na heerlijk te hebben getennist, zie ik in mijn ooghoek een prachtig meisje. Vooral haar bijna sprookjesachtig witte haren vallen mij direct op. Zij is een vriendin van een van mijn tennismaatjes. In de loop van de tijd kom ik erachter dat zij al een vriendje heeft. Balen.

Maar als bij toverslag gaat deze verkering uit. Lente is zo mooi en dat maakt mij behoorlijk verlegen. Kan zo’n mooi meisje ook verliefd worden op een puberjongen zoals ik?

En ja hoor, uiteindelijk worden we smoorverliefd op elkaar. Mijn eerste echte vriendinnetje. Wat een rijkdom. Ze is zo’n onwijze lieverd. Bijna te lief. Voor mij breekt een heuse leerschool aan. Haar liefde is zo puur. Ik ben zestien jaar, en Lente is twee jaar jonger. Door me kwetsbaarder op te stellen, word ik stukje bij beetje minder onzeker. Als puber jagen de zenuwen door mijn lijf.

Ik werk op zaterdagen in een supermarkt en Lente komt me na m’n werkdag trouw ophalen. Terugfietsend kletsen we lekker bij en ik ga dan altijd brood eten bij haar ouders en lieve zus. Aan een rijkelijk gevulde tafel gaan de verhalen heen en weer.

Haar vader is behoorlijk streng. Zodoende krijg ik regelmatig vragen over hoe het met mijn studie gaat. Lastig te beantwoorden, omdat er zo’n druk komt te liggen op presteren. In de kern zie ik gelukkig wel dat Lentes vader een warm hart heeft.

Moeder houdt alles in het liefdevol gareel. Dat maakt dat ik me ook kwetsbaar durf op te stellen. Ik vertel haar vader dat ik niet graag naar school ga. Ik ben wel nieuwsgierig, en excentrieke mensen boeien me mateloos, maar die vind ik niet op school.

Haar vader vertrouwt me wel en dat vind ik het belangrijkste. Twee jaar verder heb ik net m’n rijbewijs gehaald, en dan mag ik bijvoorbeeld gewoon in zijn auto rijden. En als de familie met hun motorjacht naar Parijs gaat, wordt me gevraagd of ik het leuk vind om mee te gaan. Nou echt wel.

Achteraf bezien heb ik deze aangeboden zomerreis danig onderschat. De vierkante meters zijn beperkt, en als je een behoorlijk strak vaarschema hanteert, dan kun je niet zomaar even afmeren voor een paar uur vasteland onder je voeten.

Maar veel heftiger is het feit dat er echt hete dagen zullen zijn, terwijl ik me nog niet van mijn bipolaire stoornis bewust ben. Zweten dus en een zout tekort. Maar Lente is zo’n schatje en wat is ze mooi, zeker als ze zo bruin kleurt van de zon. En dan haar hoogblonde haren. Door haar zijn alle perikelen hanteerbaar.

Totdat we op zeker moment de diepste sluis van Nederland naderen en het jacht de sluis van Maasbracht in vaart. De touwen worden om de bolder geslingerd. Tegenwoordig zijn er drijfsystemen voor. De bolder gaat op en neer mee met de verandering van het waterpeil. Maar die waren er toen niet. We wachten tot het water bijna twaalf meter gezakt is.

De eerste meters gaan prima, totdat we erachter komen dat de lijnen te kort zijn. Totale paniek, want op deze manier zal het schip aan de lijnen blijven hangen, met alle gevolgen van dien. Pa begint te vloeken, maar heeft een geweldige tegenwoordigheid van geest. Hij sprint naar binnen, haalt een groot mes uit het keukentje en snijdt de touwen door.

Touwen die op spanning staan doorsnijden is levensgevaarlijk: de touwen worden ongeleide projectielen. Daardoor kunnen er ernstige ongelukken gebeuren, waarbij van alles doorklieft wordt. We rennen allemaal in een fractie van een seconde weg van de touwen. Het schip hangt zo’n anderhalve meter boven het sluiswater en knalt met een klap naar beneden.

Niemand raakt gewond en het schip is niet beschadigd. Onze tocht wordt vervolgd. Wat zijn we opgelucht dat dit ‘hangavontuur’ goed is afgelopen. Na het hele gebeuren zit iedereen wat bedrukt te staren terwijl we alweer naar de volgende sluis aan het varen zijn. Ik heb dat echt totaal onderschat.

Zoveel sluizen en zoveel saaie lange rechte stukken door kanalen. Ik overweeg onderweg nog wel om aan land te gaan en terug naar huis te reizen. Maar Lente dan, die wil ik niet missen.

Uiteindelijk is het een pracht van een levenservaring. Lente is liefdevol en geduldig. Samen hebben we het heerlijk. De zomervakantie is alweer zo goed als voorbij en het echte leven begint weer. Het lastige is dat Lente en ik twee jaar in leeftijd verschillen. Inmiddels ben ik achttien en Lente zestien. Ik mag dus niet met haar vrijen.

Technisch gezien zou ik dan met een minderjarige vrijen en dus strafbaar zijn voor de wet. Ik krijg die beperkende gedachte maar niet uit mijn hoofd. Nou kun je natuurlijk op vele manieren ook fysiek van elkaar genieten, maar voor mij is het niet genoeg. Wat voel ik me een egoïst. Lente wordt er heel onzeker van. Dat vind ik nog het ergste, haar pijn te doen met mijn drang. Toch overheersen mijn gevoelens en willen ze gehoord worden. En natuurlijk heeft dat niets te maken met vrijen of niet. Maar dat begrijp ik dan nog niet!

Ik neem het vreselijke besluit het uit te maken. Nu ik deze zinnen aan dit boek toevertrouw, voel ik weer knellende draaiingen in mijn buik. Er is zoveel onmacht bij Lente, maar ook bij mijzelf. Ze is er helemaal stuk van. Ze raakt totaal in paniek. Ik voel me een monster. Na nog wat dappere pogingen van Lente om mij te laten inzien dat ik een verkeerde beslissing heb genomen, blijf ik bij mijn besluit.

Uiteindelijk is het mooie van het verhaal dat Lente al vanaf de eerste dag een warme band krijgt met mijn ouders. Tot op de dag van vandaag komen ze elkaar zo heel af en toe tegen bij de coffeeshop van de banketbakkerswinkel en ze is dan nog net zo blij om mijn ouders te zien als die eerste keer. En ja, zij is gelukkig, heeft kinderen en is nog steeds een mooie vrouw om te zien.

Foto Jasmine Carter

Het grootste mannengeheim ooit, onthult!

Je bent een succesvolle gezonde man en beschikt over veel geld, een prachtige vrouw en kinderen die alles krijgen wat hun hartje begeert.

Totdat je langzamerhand een beetje teveel praatjes krijgt. Je gedraagt je steeds arroganter en bent uiteindelijk jouw eigen probleem. Het ernstige van je situatie is dat je dat zelf allemaal niet doorhebt, je leeft als een kip zonder kop.

Het gaat in jouw leven allang niet meer zoals je wil. Je reageert je ongemakkelijke gevoelens af door jaloers en cynisch gedrag te uiten tegenover met name mannen. Je compenseert je frustraties door anderen in je omgeving het leven zuur te maken. Zelfs een aantal vrienden moeten het ontgelden.

Jouw korte lontje zorgt ervoor dat je je steeds meer als een control-freak ontwikkelt. Je kinderen worden steeds afstandelijker naar jou. Wat je niet ziet is dat ze steeds vaker bang zijn voor jouw onvoorspelbare gedrag.

Jij mooi mens hebt niet eens door hoe bang jij voor jezelf bent als je ‘s morgens in de spiegel kijkt. Jouw vrouw pikt het niet langer en met pijn in haar hart besluit ze van je te gaan scheiden. De kinderen zie je om de 2 weken.

De bom barst bij jou als je tot overmaat van ramp ook last blijkt te hebben van extreme stemmingswisselingen. Je meld je ziek op het werk, daar waar je ziel en zaligheid in zit.

Jouw levenswerk vertoond scheuren en dondert in elkaar. Je bedrijf gaat failliet en jij bent inmiddels een totaal uitgebluste man, burn-out en bipolair.

De onderhoudskosten voor je statige huis zijn onbetaalbaar geworden, waardoor je jullie huis gedwongen moet verkopen. Je blijft met een enorme restschuld achter. In je dakloze situatie zie je geen uitweg meer…

Eén vriend is je al die tijd trouw gebleven en heeft je gewezen op deze tekst en het lijkt wel of de tekst over jouw leven gaat;

Zoek niet

Streef niet

Maak niet

Wacht tot het jou vindt

Mijn naam is René Booms, interviewer/coach en schrijver. Ik geloof ook in mannenkracht door kwetsbaarheid.

Kwetsbaarheid is alleen voor échte mannen, échte krachtpatsers

Kwetsbaarheid opent voor jou namelijk alle deuren naar persoonlijk geluk en wijsheid en maakt alles wat je wenst en wil doen mogelijk!

Prestatiedruk en stress, niet alleen op het werk, maar ook privé, vormen een explosieve cocktail. Torenhoge verwachtingen van jezelf, en je omgeving maken een ideale versie van jezelf.

Alles is buitenkant, terwijl het juist ook als man gaat om je innerlijk en jouw stappen naar persoonlijke ontwikkeling. Ontwikkeling bereik je met vallen en opstaan, kwetsbaar opstellen dus!

Foto Samkov

Zo ontdek je via je innerlijke reis wie en wat je bent. Het gaat duidelijk niet alleen om je reisbestemming, maar vooral ook om je bewustwording tijdens je proces. Misschien ontdek je dan wel dat jij op mannen valt.

Mannen gezocht!, die durven te gaan staan voor kracht van kwetsbaarheid. Ik zie heel veel vrouwen die naar voren durven komen en meer uitkomen voor hun gevoel. De mannen zijn daarin nog heel voorzichtig.

Dit is het gevolg van de evolutie tot nu toe en dat is ook niet erg. Mannen zijn aangeleerd sterk te moeten zijn en hun gevoelens niet te tonen.

Dit komt voort uit de tijd van de oorlog en middeleeuwen, omdat mannen moesten vechten. Daarin konden emoties niet de overhand nemen, gezien op die basis een oorlog verloren kon worden.

Deze cultuur is door de eeuwen heen als waarheid aangenomen en heeft ervoor gezorgd dat de mannen een bepaalde rol op zich hebben moeten nemen.

Ongeacht dat mannen anders zijn dan de vrouwen, wordt er vaak vergeten dat mannen net zoveel gevoel hebben als vrouwen.

Het gaat hier dus om mannen en vrouwen energie. Zowel man als vrouw beschikt hierover. Hoe jij je als man of vrouw ontwikkelt, linkt aan wat je in potentie doet of niet doet, met deze energiën.

Alleen weten mannen dit beter te verbergen. Het is voor een man dan moeilijk om naar voren te stappen en zijn ware gevoelens te erkennen, tonen en aan te geven. Want als een man dat doet, wordt hij als zwak gezien volgens de maatschappij. Maar dat is natuurlijk allang achterhaalt.

Een man kan nog steeds een sterke man zijn, maar ook zijn kwetsbaarheid laten zien. Ook een man mag meer zijn gevoelens tonen, zonder oordeel en zonder afwijzing. Iets waar deze maatschappij erg goed in is, is mensen afwijzen.

Afwijzing

Het is natuurlijk iets wat van nature gaat, maar mensen wijzen altijd iets af wat ze niet kennen of niet willen weten of voelen. Het wordt weg gelachen of weg gewuifd en er wordt verder niet over gesproken. Maar wat is daar nou leuk aan?

We weten allemaal hoe afwijzing voelt, en toch blijven we het doen bij een ander. We willen een man die een vrouw begrijpt, maar als een man zijn kwetsbaarheid laat zien is het weer niet goed.

Als een man zijn muurtje afbreekt en zijn ego loslaat, wordt dat gezien als niet mannelijk genoeg. Maar waarom is dat? Kan een man niet kwetsbaar zijn in zijn mannelijkheid?

Is een man dan niet veel meer in lijn met zijn ware essentie, en kan dat dan niet veel mooiere verbindingen tot stand brengen? Veel mooiere, pure en eerlijke relaties, waarin echte verbinding tot stand kan worden gebracht.

Waarin een man volledig zichzelf kan zijn en deze verbinding die hij met zichzelf heeft aangemaakt, weer andere kan inspireren dat voor zichzelf te doen.

Zijn licht te verspreiden, waardoor er geen muurtjes en ego meer bestaan. Waar de kinderen weer van kunnen leren, en zullen leren dat het oké is om hun kwetsbare ik te zijn.

Waarin er nieuwe rollen ontstaan en deze een kettingreactie zal veroorzaken van liefde en verbinding. En als een man terug gaat naar zijn werkelijke bron, zijn ware essentie, dan zal hij ongekende talenten kunnen ontwikkelen.

Want vanuit de bron, kan je creëren. Vanuit de bron kan je zijn wie je werkelijk bent. Geen harnas meer, geen masker meer, geen ego meer, want die dient niet meer.

Vanuit de ware essentie kan de man zijn hart gaan volgen, en misschien wel een heel ander pad gaan opzoeken dan hij in werkelijkheid zou doen. Omdat het van hem verwacht werd, en omdat het ‘normaal’ was.

Maar wie zegt dat een man niet door zijn gevoeligheid en zijn hart te volgen, tot hele mooie creaties kan komen?

Wie zegt dat een man door zijn kwetsbaarheid niet een hele mooie inspiratiebron kan zijn voor velen? Elk mens is geboren met het potentieel iets te creëren, al zijn we door de maatschappij in een keurslijf gezet. En wordt er van de man verwacht een bepaalde rol op zich te nemen.

Maar dat is natuurlijk allang achterhaald, gezien emancipatie allang in de wereld is geroepen. En gezien elk mens gelijk is en we allemaal uit dezelfde bron komen.

En we allemaal ons hart kunnen volgen, ook al wordt dat niet van ons verwacht. Omdat het niet bij een man staat of hoort, of wat de maatschappij jou ook probeert aan te praten.

We hoeven allang niet meer de slaven van het systeem te zijn. Iedereen kan zich losbreken van de opgelegde regels en de aangeleerde cultuur.

Creëer je eigen regels en jouw eigen cultuur, en je zult openbreken en je zult de juiste mensen op jou pad aantrekken en inspireren.

We hoeven allang niet meer te doen wat er van ons verwacht wordt, want dat is het hoofd die jou dat verteld. Laat alle verwachtingen naar jezelf en de maatschappij los en creëer jouw leven door je hart te volgen.

De tijd voor de kwetsbare man is nu gekomen, en daar mag je vooruit komen. Start deze revolutie en laat jezelf zien! Wees de voorloper en vertrouw erop dat dit het proces is van de nieuwe aarde.

Laat je ware ik zien, want als jij tot jou recht komt zal je zo een mooie inspiratie worden voor jezelf en zoveel anderen. Nu is de tijd van creatie en voor je ware gevoelens uit te komen. Nu is de tijd om je kwetsbare ik te laten zien en je hart te volgen. Nu is de tijd!

Wil je mijn ware ik zien en beleven? Kijk dan gerust naar alle andere blogartikelen. Daar lees je mij in terug. Regelmatig ga ik met de figuurlijke billen-bloot…

met dank aan ‘Love D’ voor ‘Yoors’

En nou ACTIE!

Jouw persoonlijke avontuur in 3 magische stappen.

Deze 3 stappen samen vormen een waanzinnige gelukscocktail/boost.

Stap 1. = HERKENNEN = benoemen van je frustratie-moment

Stap 2. = ERKENNEN = verwoorden van dat wat je dan doet

Stap 3. = VERKENNEN = ontdekken van een alternatief

Je wordt bijvoorbeeld boos op de bestuurder voor je, omdat die dan weer langzaam dan weer snel rijdt. Je herkent die boosheid bij jezelf. Vervolgens erken je je boosheid door van een afstand naar jezelf te kijken en jezelf toespreekt.

Je geeft woorden aan je emoties en wat er gebeurt en accepteert dat. Uiteindelijk verken je welke mogelijkheden je hebt. Deze 3 stappen kun je eindeloos herhalen. Heel veel succes en plezier met jouw bewustwordingsproces.

Wil je op de hoogte blijven?

Ongehooord!

Leestijd 1 minuut

Luisteren is een vaardigheid, een innerlijke noodzaak!

Daarom voelen de meeste jongvolwassenen (18 t/m 25 jarigen) zich niet gehoord en gezien. RIVM-publicatie 10-06-2022

Dus vanaf september 2022 blog ik via ONGEHOOORD door mijn persoonlijke ervaringen op het gebied van niet gezien en gehoord worden, te vertalen/samen te vatten, en in dichtvorm met jou te delen.

Net als ik al jouw antwoorden tijdens jouw whatsapp interview zal vertalen middels een ode-aan-jou-in-dichtvorm.

Jouw proces als het ware vertaald in een ONGEHOOORD gedicht.

Zo krijg je een origineler idee hoe jouw ode eruit zou kunnen komen te zien na een whatsapp interview.

Jouw ode is uiteraard alleen voor jou en blijft net als jijzelf dus anoniem.

Ik vind het heerlijk om echt naar verhalen te luisteren. Van mijn vrouw, mijn kinderen, van een vriend, vriendin of familielid, maar ook van een vreemde.

Naarmate ik ouder word lukt het me beter om echt te luisteren. Zelf doe ik dat door te vertragen, te verbinden en te genieten. Een ideale cocktail om de ander te zien en te horen zoals hij of zij daadwerkelijk is en mag zijn.

Wat is het vurrukkulluk om met woorden te spelen. Het blijkt dat ik een gevoel heb ontwikkelt om woorden achter woorden als het ware te zien en horen.

Simpel gezegd houdt dat in dat ik het een uitdaging vind om mensen open vragen te stellen. Het middel dat ik daarbij dus gebruik is interviewen via whatsapp.

Met (ge)dichten als ode/samenvatting hoop ik nieuwe wegen voor jou te openen. Ik wens jou veel wijsheid en leesplezier toe.

Doe ter kennismaking voor €7 (ipv €17) een interview-scan en ervaar zelf hoe het is om via whatsapp geïnterviewd te worden.

In liefde René

De moed van imperfectie

Alles wat ik in dit artikel met je deel, is gebaseerd op mijn persoonlijke ervaringen.

Bij krachtige kwetsbaarheid draait het om de moed om jezelf te laten zien, dingen uit te proberen en het risico nemen te falen. Het is inzien dat perfectie niet bestaat en dat winnen en verliezen beide bij het leven horen. Altijd veilig voor zekerheid en stelligheid kiezen, zou voor mij een gevoel van saaiheid opleveren.

Foto Meruyert Gonullu

Als je je kwetsbaar durft op te stellen én accepteert dat je niet perfect kunt zijn, zal de kwaliteit van je leven, relatie en werk significant verbeteren. Dat zegt de Amerikaanse psycholoog, schrijver en spreker Brené Brown. Ze deed onderzoek naar emoties en kwam daardoor zelf op het goede spoor.

De moed van imperfectie begon met jouw vraag: wat hebben mensen die een ‘bezield leven’ leiden met elkaar gemeen? Wat heeft die vraag bij jouzelf aangezwengeld?


“Voordat ik in 2006 aan dat boek begon, had ik jarenlang emoties als schaamte, kwetsbaarheid en angst bestudeerd. Duizenden mensen geïnterviewd. Veel mensen vertelden dat ze het gevoel hadden dat ze niet goed genoeg waren. Ontoereikend. Maar het omgekeerde kwam ook voor: mensen die, in een wereld waarin we steeds meer moeten presteren, juist wel het gevoel hadden dat ze goed genoeg waren.

Die mensen leidden voor mijn gevoel een bezield, geïnspireerd leven. Ze doen wat ze willen, zijn succesvol, creatief, zitten goed in hun vel en hebben gezonde relaties met de mensen om hen heen. Ik ben opnieuw in mijn onderzoek gedoken: wat hebben die mensen gemeen?”

En?

“Ze gebruikten allemaal woorden als eigenwaarde, vertrouwen, liefde, verbondenheid, authenticiteit, rusten, intuïtie en creativiteit. Daartegenover staan mensen die zich geremd voelen, niet zichzelf zijn, proberen aan verwachtingen te voldoen en onzeker zijn; die gebruikten woorden als perfectionisme, onzekerheid, behoefte aan zekerheid, aanpassen, presteren, verwachtingen.”

In je TED-toespraak onthulde je dat je tijdens het onderzoek voor dit boek instortte.

“Ik noem het zelf liever een spiritueel ontwaken. Het was nogal een schok voor me dat ik precies volgens de shit list bleek te leven. Perfectionisme, oordelen, te hard werken, niet mijn creativiteit de vrije loop laten, proberen te voldoen aan verwachtingen van anderen… Ik deed het allemaal.’

Je was een succesvol schrijfster en wetenschapper. Dacht je dat je wel ‘bezield’ leefde?


“Ik wist het niet precies. Het proces begon niet met onvrede bij mezelf, maar puur uit nieuwsgierigheid naar de mensen op wie ik gevoelsmatig jaloers was. Wat hadden zij dat ik niet had? Ik voelde intuïtief wel dat ik ernaast zat, maar had geen idee hoe ver.

Pas toen realiseerde ik me dat ik het tegenovergestelde leven leidde. Ik schrok me dood. In die periode, 2006 en 2007, verstopte ik me achter een harnas. Ik was bezig te bewijzen dat ik slim en goed genoeg was. Het was niet bevredigend. Het zorgde voor onzekerheid, want aan een perfect plaatje kun je nooit voldoen. En toen sloeg die burn-out toe.’

Je gaf mensen munitie om je te veroordelen?

“Precies. Ik gaf mijn zwakte prijs. En dan ben je bang dat mensen daarop schieten.”

Wat is er veranderd?

“Ik heb ervaren welke vrijheid het me geeft: ik hoef niet meer te doen alsof. Me niet meer te gedragen naar wat anderen van me verwachten. Dit is wie ik ben. Take it or leave it.’

Wat zijn de voordelen?

“Nu ik kwetsbaar durf te zijn, heb ik een intiemere relatie met vrienden, mijn kinderen en familie. Deze instelling is van grote invloed geweest op mijn werk: ik ben productiever, creatiever. Omdat ik minder bang ben. Ik ben nu bezig met de pure boodschap, ik laat mijn intuïtie spreken. De rem is weg.”

In De moed van imperfectie las ik: de sleutel tot een beter leven is je imperfectie accepteren. Waar begin ik?


“Als ex-perfectionist heb ik geleerd dat perfectionisme gaat over schaamte en angst. Je beschermt jezelf, laat zien hoe goed je bent. Maar dat slaat vaak door: goed is niet goed genoeg, nee, het moet perfect zijn, want dan kan niemand je bekritiseren…

De wereld ziet veel liever de échte persoon. Om die te kunnen laten zien, moet je accepteren dat je – zoals iedereen – imperfect bent. Het is een proces: van de vraag ‘wat denken andere mensen van mij?’ naar een ander uitgangspunt, namelijk: ‘ik ben goed genoeg’.”

Hoe heb je dat zelf aangepakt?

“Ik begon met mezelf de vraag te stellen: waar ben ik bang voor? Waar bescherm ik mezelf tegen? Perfectionisme is een schild. Een grote last. Je zeult het mee. Het remde mijn creativiteit. Ik dacht: als ik dat schild nou eens afwerp… Houden mensen niet meer van me? Verlies ik mijn werk? Nee.”

Kan deze opstelling – wanneer je die in je professionele leven toepast – als zwakte worden opgevat? Misschien loop je een promotie mis.


“Over de hele wereld zoeken mensen naar innovatie, creativiteit en leiderschap. Ik geloof dat kwetsbaarheid de geboorteplaats is van die eigenschappen. Je kunt dat alleen bereiken als je ophoudt te proberen perfect te zijn. Een goede baas kiest voor de authentieke persoon, daarvan ben ik overtuigd.”

Welke imperfectie vond je zelf moeilijk te accepteren?


“Om hulp vragen. Dat haat ik. Toen ik uit elkaar viel, moest ik toegeven dat ik niet alles zelf kan… Bah. De kinderen van school halen, op tijd naar een meeting, die meeting voorbereiden, mijn werk op tijd inleveren… Het werd te veel. Ik begon met hulp vragen aan mijn man.

Daarna aan mijn zussen en vrienden. Ze bleken dat prettig te vinden: de vrouw die alles onder controle had, bleek ook maar een mens. Nu heb ik een echtere relatie met al die mensen. Geen maskers meer.”

Je schrijft: ‘Voor deze verandering was ik een aardiger mens’. Hoe werkt dat?


“Als je me eerder had gevraagd vierduizend koekjes te bakken voor een evenement op de school van de kinderen, had ik gezegd: ‘Tuurlijk!’ En dan stond ik jou te vervloeken en scheldend die koekjes te bakken.

Nu zeg ik: ‘Dude, sorry, geen tijd.’ Hetzelfde geldt ook voor werk-dingen zoals tv-interviews en columns. ‘Nee’ zeggen komt minder aardig over, maar het is oprecht. Mensen waarderen die eerlijkheid. Relaties worden echter.”

Hoe verbetert het accepteren van mijn imperfectie mijn leven?


“Vrijheid. Het geeft je de vrijheid het schild af te leggen en die energie beter te gebruiken. Perfectionisme doodt creativiteit. Hoeveel mensen hebben niet geweldige ideeën en plannen die ze niet uitvoeren, omdat het niet perfect lukt?

Eeuwig zonde. Maar let op: het is een constant gevecht. Ik voel me nog geregeld angstig en onzeker, en dan komen al die oude reflexen weer terug.”

En als het me niet lukt? Wat gebeurt er dan?


“Dan leid je een leven dat op angst is gebaseerd. De angst om echt gezien te worden.”

Je kwetsbaar opstellen is mede zo eng omdat je de reactie van anderen niet in de hand hebt.


“Cruciaal is dat je je imperfectie toont aan de mensen die het recht verdiend hebben om dat te zien. Als ik een baas of familielid heb die een totale jerk is, geef ik mezelf tegenover hem niet bloot. Je kiest, je selecteert.

Kwetsbaarheid moet grenzen hebben. Deel het met mensen die je vertrouwt. Overigens, ik ken een Nederlandse therapeut die zegt: ‘Je moet in Nederland niet je hoofd boven het maaiveld uitsteken.’ Ken je dat?”

Dan hakken ze je hoofd eraf.

Een halve minuut lang komt Brené Brown niet meer bij van het lachen. Dan: “En dan zeggen ze dat wij Texanen hard zijn… Maar serieus: je moet soms ook moedig zijn. Een risico nemen en wél opstaan, maar bij de mensen die je vertrouwt. Niet meteen grenzeloos. Dat is te roekeloos.

Een groot risico voor mensen van middelbare leeftijd is dat je geen nieuwe dingen durft te proberen.

Welke imperfectie speelt jou nog parten?


“Ik denk nog steeds dat ik alles gedaan kan krijgen wat iedereen van me wil. Ik neem aan omdat ik mensen niet teleur wil stellen.’

Schaamte?

“Ik ben gewapend, maar ik heb er soms nog wel last van. Als ik voor mijn carrière kies, schaam ik me dat ik te weinig aandacht voor mijn gezin heb. En andersom. Ik heb kortgeleden besloten meer tijd aan mijn gezin te besteden.

Mijn dochter gaat naar high school, ik wil er voor haar zijn. Maar dat brengt me in conflict: wie ben ik om die prachtige carrièrekansen af te slaan?”

Het gevoel dat je niet goed genoeg bent?

“Dat heb ik nog weinig. Het speelt op als ik iets probeer wat ik niet ken of nooit eerder gedaan heb. Want: dan maak je beginnersfouten. En dat is ongemakkelijk. Dat kunnen simpele dingen zijn.

Fotograferen met een nieuwe lens. Een reis naar een onbekende stad… Van alles. Een groot risico voor mensen van middelbare leeftijd is dat je geen nieuwe dingen durft te proberen.

Je wilt wel dingen ontdekken, maar doet het niet. Bang voor klunzigheid. Daarom, met nadruk: laat het maar gewoon toe, accepteer dat je nieuw en onzeker bent. Het is het waard.”

Moet je dat gevoel dan onderdrukken?

“Er dwars doorheen duwen. Do it anyway. De mensen die van je houden, zullen dat niet veranderen. Van mensen die je erom veroordelen, moet je je niets aantrekken.”

Komt er ooit een dag waarop iedereen simpelweg tevreden met zichzelf is?

“Nee. Daarvoor is er veel te veel angst en onzekerheid. Maar twee keer zoveel als vandaag? Zeker. Hopelijk heb ik daar dan een kleine bijdrage aan geleverd.”

Bron; Brené Brown is een onderzoeks-hoogleraar maatschappelijk werk aan de University of Houston in de Amerikaanse staat Texas. Ze is daarnaast auteur van verschillende boeken en blogger.

Control freak 2

Alles wat ik in dit artikel met je deel, is gebaseerd op mijn persoonlijke ervaringen.

Wanneer ben ik een controlfreak?

  • Als controlfreak wil ik alles zeer precies en vooral zelf in de hand houden. Ik houd er niet van om dingen last minute te doen en plan het liefst alles in de toekomst.
  • Als controlfreak wil ik graag overal goed over nadenken en maak ik keuzes op basis van ratio, en minder op basis van gevoel. Controle willen houden is eigenlijk een heel logisch verschijnsel.
  • Controle denken te hebben over de dingen om me heen zorgt voor een veilig en vertrouwd gevoel. Ik voel me minder angstig en meer zelfverzekerd. Toch kan ik ook doorslaan in het nastreven van controle. In de volksmond word ik dan een controlfreak genoemd.

Van controle naar overgave

Gedurende de tijden dat ik nog geen besef heb dat ik beschik over de krachten van hoogsensitiviteit, heb ik een manier gevonden om mijn chaotische hooggevoelige brein wat meer te kanaliseren.

Dat brengt me inderdaad meer rust. Maar ook meer controle, zonder dat ik dat doorheb. Steeds meer controle over mijn lijf en geest. Ontspanning is ver te zoeken. En op het hoogtepunt van dit ‘kanaliseringsavontuur’ stort mijn wereld wederom in.

Ik besef dat de controle me uit de handen glipt. Mensen beginnen me te vermijden omdat ik alles op mijn manier wil doen. Als ik me daarvan werkelijk bewust word, ben ik dertig jaar. En hoe meer ik probeer te veranderen, hoe meer ik vereenzaam. Wat een roerige tijd. Eigenlijk leef ik mijn leven in de ‘overlevingsmodus’. Feitelijk doe ik maar wat.

Wanneer ik op internet aan het zoeken ben naar artikelen over ‘controlfreaks’, kom ik vaak het woord perfectionisme tegen. Ik besef me dat perfectionisme en controle willen hebben met elkaar verweven zijn. Ook lastig om toe te geven. Perfectionisme staat wat mij betreft ook nog eens voor (faal)angst. In die tijd wil ik alles het liefst zo goed mogelijk doen. Ik leef voor en door een ander, een manier van leven die me totaal leegzuigt, en mij regelmatig in paniek doet schieten.

Het levert me alleen maar negatieve aandacht op.

Als een soort vleesetende plant leef ik mijn leven.

► Volledige controle over mijn leven kan ik niet krijgen

► Dingen lopen vaak anders dan ik verwacht omdat ik met veel toevalligheden te maken heb

► Door dit te beseffen, kan ik mijzelf al voorbereiden op een eventuele teleurstelling

Handigheidjes om mijn controledrang te relativeren:

► Ik zoek afleiding

Dit werkt in heel veel gevallen. Voor mij is deze afleiding meestal een rondje wandelen of fietsen, of wat houtbewerken. Op deze manier kan ik even mijn hoofd ‘luchten’, leegmaken.

► Als ik een bepaalde gebeurtenis graag in de hand wil houden en dat me dat veel stress geeft

Bedenk ik van tevoren wat het ergste is dat er kan gebeuren. Meestal vallen deze gevolgen best wel mee

► Wanneer ik allerlei dingen geregeld wil hebben, en ik blijf er last van houden in m’n hoofd

Dan schrijf ik het teveel op en leg het vervolgens weg

► Ik doe wat ik moet en laat wat niet hoeft

Ik kijk vervolgens zo realistisch mogelijk naar de dingen die ik echt moet regelen of waar ik echt controle op uit zou moeten oefenen. Iets wat niet per se nodig is laat ik en wacht dan af wat er gebeurt

► Ik geef af en toe bewust iets uit handen

Ik hoef niet altijd overal de verantwoordelijkheid voor te dragen. Door iets uit handen te geven, krijg ik ook meer rust. Ik leer delegeren, door vertrouwen in een ander te hebben en los te laten.

Foto Rodnae Productions

Dakloos

Weer in Nederland aangekomen, kan ik een aantal maanden in het huis van een stel toenmalige vrienden logeren. Ze zijn voor een aantal maanden met vakantie, dus dat geeft mij mogelijkheden om ondertussen naar een andere ruimte uit te kijken.

Via de moeder van een vriendin huur ik vervolgens van een oude dame een grote zolderruimte. Ik raak verder berooid en ziek en ik moet uiteindelijk het huis met de mooie zolder uit.

En daar sta ik dan, met een koffer vol persoonlijke spullen en geen dak meer boven mijn hoofd. Ik voel me machteloos en in paniek. Na een week dakloos te zijn geweest en in mijn auto, met dak,  te hebben overleefd, kom ik uiteindelijk via de gemeente terecht in een Haarlems pension.

In het pension bouw ik net als in de periode nadat ik in elkaar geslagen was door skinheads een straatvrees op. Deze ontwikkelt zich alleen veel trager, maar ook venijniger. De vrees sluipt er als het ware geruisloos in.

Ik word zelf ook stiller en stiller. Zonder me helemaal af te sluiten voor het sociaal leven durf ik de voordeur niet meer open te doen. Uiteindelijk sta ik iedere dag zo’n drie uur te proberen naar buiten te gaan om bijvoorbeeld de dagelijkse boodschappen te doen.

De angst die ik voel is het best te omschrijven als wat ik ben gaan noemen FOD Fietsen met Ogen Dicht;

  • Stel je eens voor dat we besluiten van het mooie weer te gaan genieten en onze fietsen te pakken. Jij fietst naast me en ik zeg ineens tegen je: ‘Oké, doe je ogen drie tellen dicht en blijf ondertussen doorfietsen.’ Na deze drie tellen doe je je ogen uiteraard weer open.
  • Maar ik zeg tegen je dat je ze direct weer dicht moet doen, en nu net zolang tot ik zeg dat je ze weer mag openen. Je fietst dus in het duister. Wanneer word je uit deze ellendige en zeer gevaarlijke situatie gehaald? Fietsen met de ogen dicht voor onbepaalde tijd komt in de buurt van de gevoelens die horen bij mijn straatvrees.

Ik wil zo graag een normaal leven, maar doe er al uren over voordat ik naar buiten loop om op de hoek mijn dagelijkse portie friet met frikandel te kopen. En als die eenmaal is gekocht, ga ik als de sodemieter weer terug naar huis.

Zo verloopt mijn leven meer dan een jaar lang. Ik word er letterlijk helemaal gestoord van en vraag om een vier weken durende observatie op een open afdeling van een psychiatrische instelling.

Daar wordt de diagnose depressie gesteld en krijg ik antidepressiva. Hoe kom ik in godsnaam met wilskracht nog uit mijn heikele situatie? Tijdens mijn herstel besluit ik om mijn focus te richten op het opnieuw vinden van werk.

In een weekkrant valt mijn oog op een vacature. Er wordt een taxichauffeur gevraagd voor een familiebedrijf. Ik kom dan te rijden in Haarlem en omgeving. Ik heb leren omgaan met mijn minder geworden straatvrees en ga ervan uit dat het nieuwe werk mij ook zal helpen om m’n vrees verder te laten verdwijnen.

Ik ben me niet bewust van mijn te hoge ademhaling. Die veroorzaakt mijn paniekaanvallen. Maar hoe ga ik mijzelf presenteren? Met pure wilskracht. En ook niet geheel onbelangrijk is het om toch vooral mezelf te blijven.

Het voordeel dat ik verder heb, is dat dit taxibedrijf een familiebedrijf is. Als ik binnenloop in het taxikantoor, voel ik de warmte van familieleven. Zoonlief is bezig om de toko van zijn vader over te nemen. Hij is heel geconcentreerd en zelfs een beetje nerveus. Dat maakt het voor mij ook wat gemakkelijker om in gesprek te komen.

Ons gesprek verloopt soepel en ze besluiten me aan te nemen. Ik moet alleen nog even via de huisarts een medische verklaring krijgen dat ik geschikt ben om in een taxi te kunnen rijden.

Nou, ik kan je vertellen dat dat me best wel benauwt. Ik heb al zoveel medische dingetjes gehad dat ik toch wel benieuwd ben of ik door de keuring heen kom. Bij de huisarts aangekomen, moet ik een vragenlijst invullen en neemt de arts wat proeven af. Ik krijg direct een positieve medische keuring mee.

Wat voel ik me opgelucht. Een nieuwe fase in mijn leven start hier. Ik woon nog in het pension maar wil na deze stap voorwaarts weer graag een eigen onderkomen. Kopen hoeft niet per se; even een tijd iets anders huren voelt als een redding.

Een appartementje zou prima zijn. Ik ga op jacht. Ik adem met hulp weer wat meer vanuit mijn buik. Het buitenkomen doet me goed, dus zo langzamerhand heb ik minder last van mijn angsten en voel ik weer hoop.

De taxiwereld is een hele speciale wereld. In het begin rij ik overdag, maar na enige maanden worden dat avond- en nachtdiensten.

Onwetendheid is funest voor iemand die zo af en toe last heeft van een bipolaire stoornis. Vooral de nacht is een wereld op zichzelf. Iemand die het nachtleven niet kan ervaren, zal zich moeilijk voor kunnen stellen hoe anders de sfeer is.

Zelf ervaar ik de nachten vaak als gemoedelijker en stukken relaxter. Ik ontmoet veel excentriekelingen en mensen onder invloed. Vooral degenen die met meerderen onder invloed van harddrugs zich agressief gedragen, ervaar ik als lastig.

Ik verlies mezelf gemakkelijk in de emoties van een ander. Om dergelijke lastige ritten zonder escalatie door te komen, is het zaak dat ik mezelf bescherm door mezelf te blijven. Op zeker moment stapt een groep van vier mannen in.

Ik voel direct de adrenaline naar m’n hoofd stijgen. Ze ruiken naar oud zweet en hebben een geur van sigaretten om zich heen hangen. Het lijkt wel of ze strak staan van de xtc of cocaïne. Eigenlijk had ik ze moeten weigeren, maar dat is gezien de agressieve sfeer die er vanaf de eerste seconden al hangt niet handig. Dan zou ik direct klappen oplopen.

Ik meld me bij de centrale en vermeld dat ik hoop dat deze rit goed zal verlopen. Als een soort waarschuwing vooraf. We hebben een noodknop waardoor je taxikanaal opengaat en open blijft staan.

De centrale kan dan alle geluiden in de taxi live volgen. Bovendien kunnen alle werkende collega’s meeluisteren. Mijn klanten vragen zich af waarom ik tegen de centrale zeg dat ik ‘hoop dat deze rit goed zal verlopen’. Die mannen luisteren natuurlijk ook mee. Deze rit is ook nog eens van de stad naar een strandplaats. Dat zijn veel kilometers.

Door mezelf kwetsbaar op te stellen, voorkom ik ternauwernood dat de woordenwisseling die volgt, escaleert in een vechtpartij. Dan besluit ik de taxi te stoppen en neem een enorm risico. We staan nog net in de stad, dus ik stel de mannen voor om niks aan mij te betalen en ander vervoer te regelen.

Degene die naast mij zit wordt in eerste instantie kwaad, maar zijn vrienden vinden het een goed idee. ‘Het is een kut-chauffeur, man, en dan moeten we ook nog helemaal naar de beach. Echt niet.’

Doordat ik constant oogcontact vermijd, kruip ik vermoedelijk door het oog van de naald. Ze besluiten uit te stappen. Opgelucht haal ik adem, doe mijn raampje naar beneden voor wat frisse lucht en meld me bij de centrale.

En dan moet je nog het grootste gedeelte van de nacht rijden. Gelukkig heb ik die nacht verder alleen maar fijne klanten.

Op een van de nachten is het erg druk met klanten. Rond een uur of vier in de ochtend merk ik zoals wel vaker dat ik echt bekaf ben. Op zulke momenten is het moeilijk om mijn ogen open te houden.

Toch wel handig als je dan besluit om je af te melden en naar huis gaat om te slapen. Maar ik wil heel graag nog een paar klanten oppikken, zodat ik wat extra fooi kan vangen. Ik rijd langs het station: geen klanten.

Nog één ritje door het centrum van de stad: geen klanten. Signalen genoeg om te stoppen, maar ik baal en pak nog een laatste straat. Het volgende moment doe ik mijn ogen open en blijk ik op een geparkeerde auto te zijn geknald. Wonder boven wonder geen gewonden. Mijn taxi is flink beschadigd. Mijn baas wordt wakker gebeld en komt langs. Hij is de rust zelve en vertelt dat vrijwel alle taxi chauffeurs wel eens tegen oververmoeidheid aanlopen. Het is de bedoeling dat je leert dat het dan de hoogste tijd is om te stoppen met rijden. De taxi wordt weggetakeld en naar de remise gereden.

Maar ik schaam me diep. Hij legt uit dat dit vele chauffeurs gebeurt, omdat het zo moeilijk is om te stoppen. Taxi-rijden heeft iets verslavends. Bipolaire stoornis? Nooit van gehoord. Hij brengt mij naar huis en zegt tegen mij dat ik eerst maar slaap in moet gaan halen, en dat ie me daarom de eerste drie dagen niet op het werk wil zien.

Een genereus aanbod waar ik dankbaar gebruik van maak. Ik kom tot het inzicht dat ik echt rustmomenten moet inlassen door de dag heen. Zo kan ik ’s avonds en ’s nachts beter en veiliger functioneren. Tegelijkertijd besluit ik om me heen te gaan kijken in de taxiwereld.

Het wordt tijd om uit te kijken naar een taxibedrijf waar ik alleen maar dagdiensten hoef te draaien. Uiteindelijk kom ik bij de grootste taxicentrale in de stad. Ik solliciteer en word aangenomen. Deze switch betekent wel dat ik van een personenauto overga op een personenbus.

Ik kom uiteindelijk op een fijne woonplek in mijn geboortedorp te wonen, en nog wat later vind ik een pracht van een huurplek in een zogenaamde zusterflat. Er gaat een wereld voor me open. Na regelmatige en verontrustende vlagen van depressies en stemmingswisselingen stap ik een verfrissend nieuwe omgeving binnen.

Foto N. Guys

Hoe voelt het om niet perfect te zijn?

Alles wat ik in dit artikel met je deel, is gebaseerd op mijn persoonlijke ervaringen. Dus hoe voelt het voor mij, om niet perfect te zijn? Dat kan beangstigend zijn. Mijn ideaalbeeld wil namelijk steeds weer de kop opsteken; Wees perfect! Wees goed! Doe je best!

Mijn ideaalbeeld wil het weer overnemen. En vaak zal het daarin slagen. De onrust neemt weer toe, en ik ga van alles doen om beter te worden en anders te zijn.

Ik maak mijzelf onbewust iets wijs over wie ik ben of hoop te zijn. Ik vertel mijzelf wie ik liever wil zijn. Ik ontken de aspecten van mijzelf, die ik niet wil zijn. Ik vorm een opgedreven, verbeterd zelf en identificeer ik me met dit idee over mijzelf.

En ik verhit of bevries wanneer mijn zelfbeeld in het gedrang komt. Het wordt een gevangenis van onrust, spanning en subtiele angst, want er is altijd die onzekerheid en iets wat ik beter moet doen.

Ik kan dit niet volhouden. Vroeg of laat storten zal ik instorten. Na 3 burn-outs in 5 jaar gebeurt mij dat dan ook. Mijn verbeterde zelf kan niet overeind blijven, en valt in stukken uiteen. Het verhaal over mijzelf, waarin ik zo geïnvesteerd heb, houdt geen stand meer.

En mijn gevoel van waardeloosheid, leegte en eenzaamheid neemt het over. Machteloos en vol schaamte en schuldgevoel, trek ik mezelf terug en neem niet meer echt deel aan het leven. Ik val compleet stil!

En toch voel ik diep van binnen dat dit moment uiteindelijk het meest waardevolle in mijn leven kan worden. Met compassie, mededogen blijk ik bij mijn pijn te kunnen komen. Wel met kleine stappen mezelf snappen, zodat er iets nieuws kan ontstaan.

Brené Brown inspireert mij  intens, als zij spreekt en vertelt in haar boek over De kracht van kwetsbaarheid!

SCHULD EN SCHAAMTE

Tijdens mijn eigen proces van bewustwording, omtrent mijn persoonlijke ervaringen met de kracht door kwetsbaarheid en mijn belemmerende overtuigingen daarbij, heb ik mijn overtuigingen kunnen tackelen, door mijn LEVENSVERHAAL TE VINDEN, TE VERTELLEN EN TE DELEN. Hieruit is JouwInterview.nl, ontstaan.

Ik heb gemerkt, dat ik geen controlfreak meer hoef te zijn van mijzelf.  Perfectie voelt voor mij als angst. Maar angst waarvoor?

Met name angst om te falen en niet kunnen voldoen aan verwachtingen die anderen van mij hebben. Ik moet voldoen. Dat heeft mij uitgeput.

Uiteindelijk ben ik zo goed als angst vrij, durf ik mezelf kwetsbaar op te stellen en geniet ik intens van het mogen delen van mijn levenservaringen met anderen door middel van het schrijven en vertellen van mijn levensverhaal.

Ook mijn vriendenkring is grotendeels verandert. Mijn vrienden en ik zijn gelijkwaardig aan elkaar. Ik kan en mag helemaal mezelf zijn, met mijn plussen en minnetjes.

Vanuit deze gebeurtenis, heb ik een autobiografie geschreven, lezingen en presentaties over mijn bipolaire stoornis gegeven, en  zijn de huiskamerlezingen met als thema de kracht door kwetsbaarheid, ontstaan.

Nu herken ik mijn belemmerende overtuigingen, met als resultaat dat ik vooruit kom in het leven, dat ik een plezieriger gevoel heb en dat meer lukt.

Siska Kroondijk weet als geen ander de kracht van Ver halen te beschrijven;

We hebben verhalen nodig die ergens dieper gaan dan het alledaagse, die je ergens aanraken waardoor je het gevoel krijgt alsof er een deken van warmte om je heen wordt geslagen.

Waar je een ‘Jaaaaaa’ van herkenning ervaart en weet dat dit in je eigen diepste spelonken van je ziel en innerlijke wereld ook zo is.


Verhalen die schrapen over het bot van de resonerende pijn, maar nog meer in het hart roeren door de liefdesstromen die erdoor heen gaan…

 Ze zijn bijna zeldzaam…

 Ze gaan voorbij ‘bedachte theorieën, kennis, weten en het geleerde…’

 Ze zijn zo voelbaar, waar de woordenstroom tussen de regels door heen sijpelt, waar een dieper weten en herkenning wordt aangeraakt…

 Die vuurvonk, dat licht in jezelf…

 Dat je niet gek bent geweest, nu niet, en nooit zal zijn…

 Dat je gevoel wel degelijk klopte, je intuïtie altijd heeft gesproken…

 Dat er iets in je spreekt, iets aanklopt met een waarheid die zo ongekend en onbemind is, maar wél in al je cellen roert…

Verhalen als medicijn voor de ziel!

Foto Mikhail Nilo