Over mij

Wat een gezellige avond stappen met vrienden zou moeten zijn, is geëscaleerd in een vechtpartij met ruziezoekende skinheads. Ik word op 18-jarige leeftijd volledig ik elkaar geslagen

Eenmaal in de ambulance kom ik wat tot rust en begin te huilen. In het ziekenhuis hechten ze mijn hoofdwond, en als dat klaar is – inmiddels is het drie uur in de ochtend – mag ik naar huis bellen

Mijn lieve vader komt me halen, en als we in de auto zitten, blijven we stil. Het is een wonderbaarlijk ontspannende stilte.

Ik hoef me niet te verantwoorden, mijn vader luistert als ik wat vertel. Mijn ouders zijn vooral geschrokken en blij dat ik weer thuis ben gekomen

Mijn herstel gaat bedroevend traag. Ik genees fysiek heel rap, maar mentaal voel ik me een wrak. Mijn zelfvertrouwen heeft een enorme deuk opgelopen

Mijn moeder helpt mij weer naar buiten te gaan. Kleine stukken wandelen en de volgende dag weer iets verder proberen

Iedere volgende dag oefen ik thuis om met mijn sociale angsten om te gaan. Mijn grootste angst is om naar buiten te gaan.

Het is een irrationele angst, er is geen gevaar en ik hoef alleen maar op mijn bewuste ademhaling te letten

Maar emotioneel houd deze angst me thuis, ver van onze voordeur vandaan. Mijn ouders ondersteunen me om gaandeweg de eerste meters buiten te lopen. Gearmd lopen we dan die oefenmeters. Ik krijg er het Spaans benauwd van

Uiteindelijk een jaar na de gebeurtenis, en een training ademtherapie verder, ben ik zover om met mijn moeder helemaal naar de stad te gaan, en het lukt. Straatvrees wat een hel, maar ik wil echt doorzetten

De maanden daarna blijven we dat doen, en op zeker moment schrik ik me wezenloos: ik zie de leider van de skinheads

Vervolg over mij