Stigmatisering op mijn werkvloer

In de zomer van 2007 krijg ik een pracht van een baan bij een nieuwe werkgever. Het zal mijn laatste worden.

Ik ga voor een visie-gestuurde organisatie werken. Alle mensen zijn gelijkwaardig en elk mens is uniek. Wat een mooie opmaat naar tien intensieve werk- en privéjaren.

Het zal nog vier jaar duren voordat er bij mij uiteindelijk de diagnose bipolair kan worden vastgesteld.

In die tien jaar tijd werk ik als individueel begeleider en cliëntbegeleider. Voor mijn collega’s is mijn stoornis vaak een last. Veel collega’s begrijpen mij niet. Ze vinden me geen doorzetter.

Mijn schaamte voor het feit dat ik mensen blijkbaar zo tot last kan zijn, is eigenlijk niet op zijn plaats. Mijn stoornis is geen mentale kwestie, maar een biologische.

Foto Andres Lugo-Garza

Dit verhaal over mijn ervaringen op de werkvloer is belangrijk voor mij. Ik wil vooral aandacht en begrip van mijn oude werkgevers, voor medewerkers met een psychisch ziektebeeld.

Stigmatisering op de werkvloer is in mijn ervaringsbeleving een meer besproken thema geworden de afgelopen tien jaar.

Mijn onwetendheid en die van vele ex-collega’s, en het daarmee gepaard gaande gevoel van onmacht, heeft diepe indruk op me gemaakt.

Ik heb me vaak onzeker en kwetsbaar gevoeld. Mijn oude werkgevers hebben mij ook de kans gegeven zelf met creatieve oplossingen te komen.

Bijvoorbeeld door op zoek te gaan naar een onafhankelijk personal coach. Na lang zoeken heb ik haar gevonden. Het mooie van deze jarenlange coaching is dat er inmiddels een vriendschap aan het ontstaan is.

Ik voel dat ik eindelijke afscheid van het pedagogisch werk bij mijn werkgever kan nemen. Door mijn nieuwe schrijverswerk komt ook mijn privéleven weer in balans.

Begrip vormt het centrale thema bij het afscheid. Als er geen wederzijds begrip is, dan is er ook geen respect voor elkaars situatie. Voor begrip heb ik hard moeten knokken.

En toen was daar 2018. Wat een turbulent anderhalf jaar. Zo samen met gezin, vrienden en familie.

Vanaf juni 2017 ben ik gestopt met het werken voor een werkgever. Wat een vrijheid.

Als eigen baas kan ik makkelijker mijn levens- en werkritme vinden. Ik besluit over mijn bipolair leven te schrijven.

Via mijn blogsite en Google publiceer ik artikelen. Met de artikelen en de reacties daarop begint mijn bipolair leven ook een digitale plek te krijgen.

Het vormt een mooie aanzet tot het uitgeven van mijn autobiografie Bipolair, mijn geheim over leven!

Inmiddels leven we in 2022 en geniet ik van mijn Bipolaire bestseller. En zoveel enthousiaste reactie, vooral over de herkenbaarheid van de last die mensen ervaren bij de bipolaire stoornis.

Door de combinatie dynamisch coach en schrijver is het sociale initiatief Het echte luisteren, interviewen via de mail ontstaan, en heb ik mensen mogen begeleiden naar een nog mooiere versie van hunzelf.

Hoezo kwetsbaar?

De moed om anderen te inspireren met jouw creativiteit. De moed om je open te stellen en daardoor diep contact te maken met anderen.

Jezelf kwetsbaar opstellen betekent dat je een stukje van jouw kern laat zien, van wie jij echt bent. Dat is mooi, maar brengt ook een risico met zich mee.

Want: wat als dat kwetsbare stukje van jou wordt afgekeurd? Dan liggen schaamte, verstoting en een gevoel van minderwaardigheid op de loer.

Maar tegelijkertijd is kwetsbaarheid ook de bron van plezier, creativiteit, saamhorigheid en liefde.

Want kwetsbaarheid brengt herkenning, geeft anderen de mogelijkheid zich ook open op te stellen en geeft jouw de mogelijkheid anderen te inspireren met jouw creativiteit en unieke kijk op de wereld.

Mijn ervaring is dat de voordelen van kwetsbaarheid veel belangrijker zijn dan de eventuele risico’s. Want als jij het risico niet neemt, dan leef je niet echt. Dan verstop je jezelf en beleef  je nooit het plezier dat komt van pure kwetsbaarheid.

Kwetsbaarheid is niet meer iets om te vermijden, maar juist iets om na te jagen. Kwetsbaarheid kan jouw leven verrijken en staat voor een krachtig NU.

Schaamte

Veel te lang heb jij geluisterd naar die innerlijke criticus die jou vertelde dat je jezelf moest schamen, nadat je jezelf kwetsbaar had opgesteld.

Die schaamte is namelijk de grootste blokkade als het gaat om verbindingen aangaan. Schaamte zorgt ervoor dat je dingen niet zegt, niet deelt en zelfs niet durft te voelen. Het zorgt ervoor dat je jezelf niet helemaal kunt blootgeven.

Wat is kwetsbaarheid?

Misschien denk jij ook wel dat je kwetsbaar bent, maar ben je dat juist helemaal niet. Zonder gene al jouw problemen op tafel gooien lijkt kwetsbaar, maar is vaak juist een afleiding van jouw kern.

Het is praten óver kwetsbaarheid, in plaats van echt kwetsbaar zijn. En ik kan dat uit eigen ervaring bevestigen.

Vertellen hoe verdrietig ik was als het alweer over is, lijkt kwetsbaar tot op zekere hoogte, maar échte kwetsbaarheid is middenin dat verdriet naar een ander toegaan. En dat is niet eenvoudig.

Kwetsbaarheid is ook niet makkelijk. Het is simpel om bovenstaande boodschap te horen en aan te nemen, zónder het echt na te leven.

In theorie ben jij het volkomen met de boodschap eens, maar kwetsbaar zijn in de praktijk is vaak een stuk lastiger. Zeker als jij jezelf jarenlang hebt aangeleerd alles behalve kwetsbaar te zijn.

Kwetsbaarheid is hard werken

Het is elke dag jezelf ‘motiveren’ om die toenadering te zoeken. Elke dag kiezen om niet alleen jouw mooie, maar ook je lelijke kanten te tonen. Elke dag te accepteren dat je imperfect bent en ook fouten mag maken.

Risico’s

Je kwetsbaar opstellen is ook: risico’s nemen. Het is ‘ik hou van je’ zeggen zonder dat je weet of er een antwoord terug komt.

Het is jouw excuses aanbieden, zonder te weten of de ander het zal accepteren. Het is eerlijk toegeven dat je een grote fout hebt gemaakt op je werk, ook al weet je niet hoe je baas zal reageren.

Kleine stappen

Jezelf kwetsbaar opstellen betekent onder meer dat je deelt wat jij denkt, voelt en wilt. Maar je hoeft echt niet meteen alles te delen. Deel gewoon wat je op het hart ligt, dat waar je woorden aan wilt geven of wat je wilt uiten in creatie. Neem kleine stappen en volg jouw intuïtie.

Foto Labskiii

Wil je op de hoogte blijven?

Hoe voelt het om niet perfect te zijn?

Alles wat ik in dit artikel met je deel, is gebaseerd op mijn persoonlijke ervaringen. Dus hoe voelt het voor mij, om niet perfect te zijn? Dat kan beangstigend zijn. Mijn ideaalbeeld wil namelijk steeds weer de kop opsteken; Wees perfect! Wees goed! Doe je best!

Mijn ideaalbeeld wil het weer overnemen. En vaak zal het daarin slagen. De onrust neemt weer toe, en ik ga van alles doen om beter te worden en anders te zijn.

Ik maak mijzelf onbewust iets wijs over wie ik ben of hoop te zijn. Ik vertel mijzelf wie ik liever wil zijn. Ik ontken de aspecten van mijzelf, die ik niet wil zijn. Ik vorm een opgedreven, verbeterd zelf en identificeer ik me met dit idee over mijzelf.

En ik verhit of bevries wanneer mijn zelfbeeld in het gedrang komt. Het wordt een gevangenis van onrust, spanning en subtiele angst, want er is altijd die onzekerheid en iets wat ik beter moet doen.

Ik kan dit niet volhouden. Vroeg of laat storten zal ik instorten. Na 3 burn-outs in 5 jaar gebeurt mij dat dan ook. Mijn verbeterde zelf kan niet overeind blijven, en valt in stukken uiteen. Het verhaal over mijzelf, waarin ik zo geïnvesteerd heb, houdt geen stand meer.

En mijn gevoel van waardeloosheid, leegte en eenzaamheid neemt het over. Machteloos en vol schaamte en schuldgevoel, trek ik mezelf terug en neem niet meer echt deel aan het leven. Ik val compleet stil!

En toch voel ik diep van binnen dat dit moment uiteindelijk het meest waardevolle in mijn leven kan worden. Met compassie, mededogen blijk ik bij mijn pijn te kunnen komen. Wel met kleine stappen mezelf snappen, zodat er iets nieuws kan ontstaan.

Brené Brown inspireert mij  intens, als zij spreekt en vertelt in haar boek over De kracht van kwetsbaarheid!

SCHULD EN SCHAAMTE

Tijdens mijn eigen proces van bewustwording, omtrent mijn persoonlijke ervaringen met de kracht door kwetsbaarheid en mijn belemmerende overtuigingen daarbij, heb ik mijn overtuigingen kunnen tackelen, door mijn LEVENSVERHAAL TE VINDEN, TE VERTELLEN EN TE DELEN. Hieruit is JouwInterview.nl, ontstaan.

Ik heb gemerkt, dat ik geen controlfreak meer hoef te zijn van mijzelf.  Perfectie voelt voor mij als angst. Maar angst waarvoor?

Met name angst om te falen en niet kunnen voldoen aan verwachtingen die anderen van mij hebben. Ik moet voldoen. Dat heeft mij uitgeput.

Uiteindelijk ben ik zo goed als angst vrij, durf ik mezelf kwetsbaar op te stellen en geniet ik intens van het mogen delen van mijn levenservaringen met anderen door middel van het schrijven en vertellen van mijn levensverhaal.

Ook mijn vriendenkring is grotendeels verandert. Mijn vrienden en ik zijn gelijkwaardig aan elkaar. Ik kan en mag helemaal mezelf zijn, met mijn plussen en minnetjes.

Vanuit deze gebeurtenis, heb ik een autobiografie geschreven, lezingen en presentaties over mijn bipolaire stoornis gegeven, en  zijn de huiskamerlezingen met als thema de kracht door kwetsbaarheid, ontstaan.

Nu herken ik mijn belemmerende overtuigingen, met als resultaat dat ik vooruit kom in het leven, dat ik een plezieriger gevoel heb en dat meer lukt.

Siska Kroondijk weet als geen ander de kracht van Ver halen te beschrijven;

We hebben verhalen nodig die ergens dieper gaan dan het alledaagse, die je ergens aanraken waardoor je het gevoel krijgt alsof er een deken van warmte om je heen wordt geslagen.

Waar je een ‘Jaaaaaa’ van herkenning ervaart en weet dat dit in je eigen diepste spelonken van je ziel en innerlijke wereld ook zo is.


Verhalen die schrapen over het bot van de resonerende pijn, maar nog meer in het hart roeren door de liefdesstromen die erdoor heen gaan…

 Ze zijn bijna zeldzaam…

 Ze gaan voorbij ‘bedachte theorieën, kennis, weten en het geleerde…’

 Ze zijn zo voelbaar, waar de woordenstroom tussen de regels door heen sijpelt, waar een dieper weten en herkenning wordt aangeraakt…

 Die vuurvonk, dat licht in jezelf…

 Dat je niet gek bent geweest, nu niet, en nooit zal zijn…

 Dat je gevoel wel degelijk klopte, je intuïtie altijd heeft gesproken…

 Dat er iets in je spreekt, iets aanklopt met een waarheid die zo ongekend en onbemind is, maar wél in al je cellen roert…

Verhalen als medicijn voor de ziel!

Foto Mikhail Nilo